به شکوه آنچه بازیچه نیست بیندیش

من خوب آگاهم که زندگی،یکسر،صحنه بازیست.

من خوب میدانم.اما بدان که همه کس برای بازی های حقیر آفریده نشده است

مرا به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان!

به همه سوی خود بنگر و باز میگویم که مگذار زمان،پشیمانی بیافریند.

به زندگی بیندیش با میدانگاهی پهناور و نامحدود

به زندگی بیندیش که میخواهد باز بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند.

به روزهای اندوه باری بیندیش که تسلیم شدگی را نفرین خواهی کرد.

و به روزهایی که هزار نفرین ،حتی لحظه یی را بر نمی گرداند.

تو امروز بر فرازی ایستاده ای که هزار راه را می توانی دیدو دیدگان تو به تو امان می دهند که راه ها را تا اعماقشان بپایی

در لحظه یی که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض می کنی،

در ان لحظه های خطیر که سپر می افکنی و می گذاری دیگران به جای تو بیندیشند

در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابر فریاد های دیگران احساس میکنی

در ان لحظه یی که تو از فراز پا در راهی میگذاری که آن سوی اختتام تمام اندیشه ها و رویاهاست

در تمام لحظه هایی که تو میدانی،میشناسی و خواهی شناخت

به یاد داشته باش

که روزها و لحظه ها هیچ گاه باز نمی گردند

به زمان بیندیش و شبیخون ظالمانه ی زمان........

برگرفته از کتاب بار دیگر شهری که دوست می داشتم(نادر ابراهیمی)